Trudno w to
uwierzyć, że „Wzlot Persopolis” rozgrywa się trzydzieści lat po wydarzeniach z
ostatniego tomu kosmicznej sagi. Muszę przyznać, że nie potrafię jednoznacznie
ustosunkować się do tego zabiegu, jaki zaserwowali nam autorzy. Z jednej strony
jest to chwyt pozwalający na wpuszczenie odrobiny świeżego powietrza, z drugiej
strony: niełatwo mi się przyzwyczaić do bohaterów, którzy borykając się z
bolącymi kośćmi, marzą o emeryturze.
