Jakże dawno
żadna książka mnie tak nie wymęczyła. Książki fatalne opisuje się łatwo,
bezlitośnie wytykając uchybienia, o tych dobrych pisze się jeszcze łatwiej,
wystarczy przelać swój zachwyt na klawiaturę. Najgorzej, jednak gdy człowiek
trafi na totalnie bezbarwną i nijaką opowieść, a takie właśnie jest „Wracając
do Wilna”.
